Bitcoin, de cryptokoning, heeft weer eens een showtje opgevoerd. Op 7 augustus ontwaakten 30 slapende reuzen – wallets gevuld met precies 100 BTC, al tien jaar in diepe rust. Blikseminslag in blok 908992. De eigenaar, wie het ook moge zijn, verplaatste 3.000 BTC in 30 transacties. Geen paniekverkoop, zo lijkt het. In plaats daarvan een strategische zet naar P2WPKH-adressen: kostenbesparing en privacyverbetering. Slim. Deze bitcoins, gekocht in 2015 voor een schamele $336 per stuk (totale investering: $1 miljoen), zijn nu, anno nu, $350,4 miljoen waard. Een rendement van 3.466 procent. Niet verkeerd, toch?

Schaarste: de echte drijfveer achter Bitcoin?

Het ontwaken van deze dinosauriërs is zeldzaam. De HODL-wave grafiek liegt er niet om: 16,8% van alle bitcoins (3,34 miljoen stuks!) zijn al tien jaar onaangeroerd. En hier komt de cruciale vraag: hoeveel daarvan is daadwerkelijk VERLOREN? De kans is groot. En dat is precies waar de waarde van Bitcoin vandaan komt: schaarste. Analisten wijzen hier terecht op als een belangrijke, zo niet dé belangrijkste factor voor toekomstige prijsexplosies.

De tragische held van dit verhaal: James Howells. In 2013 een harde schijf met 8.000 BTC de vuilnisbak in gekieperd. Twaalf jaar later nog steeds aan het zoeken op een vuilstortplaats. Zonder succes. Tegen de huidige koers een verlies van $9,33 miljoen. Een dure les in data-management. Een les die de rest van ons hopelijk ter harte neemt: bewaar je sleutels. Want in de wereld van Bitcoin is spijt een luxeproduct dat je je niet kunt veroorloven. De echte vraag is: hoeveel ‘James Howells’ lopen er nog rond, onbewust van hun verlies? Dat is de echte schaarste die de markt stuurt.