De ECB kletst. Slechts een miezerige minderheid van de Eurozone-werknemers maakt zich zorgen over Trumps handelstarieven? Lulkoek. Die tarieven, hoe je het ook went of keert, vreten aan de toch al zwalkende Europese economie. De analyse van de ECB, vrijdagochtend gepresenteerd, is een doekje voor het bloeden.

Trump’s tarieven, ingevoerd in juli, katapulteerden de effectieve belasting van 2,3% naar een schrikbarende 13,1%. De VS blijft Europa’s grootste klant, dus deze maatregelen hakken erin, punt uit.

Weinig angst, veel gevaar

ECB’s Consumer Expectations Survey meldt dat slechts 15% van de werknemers vreest voor hun baan. Bullshit. De economische impact is gigantisch. De ECB zelf geeft toe dat wie zijn baan vreest, er ook vaker uitvliegt. Minder vertrouwen, minder groei. Duh.

Directe schade beperkt? Misschien. Maar de onzekerheid verlamt investeringen en consumptie. Alsof de Eurozone dat kan gebruiken.

Consumptie als redder in nood? Vergeet het maar.

De ECB droomt dat de interne consumptie de boel wel vlot zal trekken. Huishoudens zouden hun spaarpotten moeten plunderen. Maar wat zien we? Die spaarquote stijgt. Consumenten zijn doodsbang, terecht.

Zelfs binnen de ECB begint de paniek toe te slaan. De septembernotulen liegen er niet om: twijfel aan de groeiverwachtingen alom. De economische onzekerheid is hardnekkig, de groei blijft steken rond de 1%. Een lachertje.

Risicogebieden: industrie, bouw, en open economieën

Industrie, bouw en handel zitten in de rats. Dienstensector, vooral financiën en IT, bibbert mee. Ierland en Nederland zijn de klos. Twee open economieën, vol Europese hoofdkantoren van Amerikaanse bedrijven. Zij vangen de klappen dubbel en dwars.

De ECB zwatelt over “beperkte directe effecten”. Maar de indirecte gevolgen, de geknakte zekerheid en het dalende vertrouwen? Die zijn enorm. Zolang die onzekerheid blijft, blijft de Eurozone een kaartenhuis.