Na jaren van ongekende inflatie en loonexplosies in Nederland zien we eindelijk een kentering. De groei vlakt af, maar wat betekent dit werkelijk voor de portemonnee van Jan Modaal en de winstmarges van bedrijven?

Arbeidsmarkt: Van Paniekvoetbal naar Realiteit

De nieuwste cijfers van het CBS liegen er niet om: de cao-lonen stegen ‘slechts’ met 4,6 procent. Vorig jaar was dat nog een schrikbarende 6,3 procent. De groei daalt, maar laten we eerlijk zijn, historisch gezien is dit nog steeds een forse verhoging. De vraag is: is dit genoeg om de koopkracht op peil te houden, of blijft men rennen om stil te staan?

De verschillen per sector zijn schrijnend. Ambtenaren worden afgescheept met een schamele 3,1 procent, terwijl de zorg profiteert met 5,1 procent. Is dit een reflectie van onze prioriteiten, of simpelweg de uitkomst van hardere onderhandelingen? Het bedrijfsleven zit er tussenin met 4,8 procent. Gemiddelden zijn bedrieglijk, laten we niet vergeten dat sommige bedrijven floreren terwijl anderen op hun laatste benen lopen.

De reden? De arbeidsmarkt koelt af. Er zijn nog steeds meer vacatures dan werkzoekenden, maar de acute nood is geweken. Bedrijven hoeven niet langer met geld te smijten om personeel te lokken. Dit is goed nieuws voor de winstmarges, maar minder voor de onderhandelingspositie van werknemers.

De miljoenennota belooft een koopkrachtstijging van 1,3 procent in 2026. Een doekje voor het bloeden. Inflatie blijft een sluipmoordenaar, en of deze voorspelling uitkomt, is nog maar de vraag. Vertrouwen in Den Haag is een schaars goed.

Inflatie: De Onzichtbare Belasting

De loonontwikkeling is direct gekoppeld aan de inflatie. Lagere inflatie betekent minder ruimte voor loonsverhogingen. Een vicieuze cirkel, want minder loonsverhoging kan leiden tot minder bestedingen, wat weer de economie kan afremmen.

En dan de olifant in de kamer: de Nederlandse inflatie blijft stug hoger dan het Europese gemiddelde. In augustus 2,8 procent, in september weer omhoog naar 3,3 procent. Europa hobbelt achter ons aan met een povere 2,1 procent. Zijn wij de pineut, of zijn de andere landen gewoon trager in het doorberekenen van kosten?

Energie en brandstof zijn de boosdoeners, maar ook voedingsmiddelen en diensten worden duurder. CBS-hoofdeconoom Van Mulligen klinkt mismoedig: “De inflatie was gestaag aan het dalen. We kwamen steeds dichter bij het gemiddelde van de eurozone. En dan dit.” Een terechte verzuchting. Hoop doet leven, maar realisme is geboden. De strijd tegen de inflatie is nog lang niet gestreden, en de rekening wordt uiteindelijk door de burger betaald.