De ECB schetst een rooskleurig beeld: slechts een handjevol Europeanen zou wakker liggen van de Amerikaanse handelspolitiek. Klinkklare onzin. Alsof een 13% tariefverhoging op Europese export geen serieuze impact heeft. De waarheid is dat deze handelsspanningen de al kwakkelende Europese economie verder in de afgrond duwen.

Trump’s tarieven, ingevoerd in juli, zijn een directe klap voor de eurozone. De VS is onze grootste exportmarkt, dus deze maatregelen raken ons harder dan de ECB durft toe te geven.

Beperkte angst? Bullshit. Economische risico’s zijn REËEL.

Slechts 15% vreest voor zijn baan? Dat is een lachertje. Natuurlijk speelt angst een rol, maar de echte schade zit in de indirecte effecten. De ECB weet dondersgoed dat ontslagverwachtingen leiden tot daadwerkelijke ontslagen. Ze waarschuwen voor een afname in vertrouwen, maar bagatelliseren het effect ervan.

De directe schade mag dan ‘beperkt’ lijken, de onzekerheid is een sluipmoordenaar. Minder investeringen, minder consumptie – precies wat een economie die al op haar laatste benen loopt, niet nodig heeft.

Consumptie als reddingsboei? Vergeet het maar.

De ECB gokt op een consumptiegedreven groei. Ze fantaseren over spaarzame huishoudens die hun spaarpot plunderen. De realiteit? De spaarquote stijgt! Consumenten zijn niet achterlijk, ze voelen de bui hangen. De aanhoudende onzekerheid is een rem op elke vorm van optimisme.

Zelfs binnen de ECB beginnen de alarmbellen te rinkelen. De septembernotulen laten geen twijfel bestaan: de groeivoorspellingen zijn wishful thinking. Verwacht geen wonderen, we blijven hangen rond die magere 1% groei.

Kwetsbare sectoren, open economieën: we zijn allemaal de klos.

De industrie, bouw en handel voelen de hete adem van de Amerikaanse tarieven. Zelfs de dienstensector, inclusief de financiële en IT-branche, zit in de rats. Vooral Ierland en Nederland, met hun open economieën en Amerikaanse hoofdkantoren, zijn vogelvrij verklaard. Zij vangen de hardste klappen.

De ECB sust ons met de ‘beperkte’ directe effecten, maar de indirecte gevolgen – de onzekerheid en het dalende vertrouwen – zijn de echte boosdoeners. Zolang die onzekerheid blijft, is de eurozone gedoemd tot een kwakkelend bestaan. De waarheid is hard, maar het is tijd dat we de realiteit onder ogen zien.