De ECB probeert te sussen: slechts een handjevol eurozone-werknemers ligt wakker van de Amerikaanse invoerheffingen. Bullshit. De daadwerkelijke schade zit ‘m niet in directe ontslagen, maar in de sluipende verlamming van de Europese economie.

Trump’s importheffingen, inmiddels een feit, tikken Europa hard. Gemiddelde tarieven zijn vervijfvoudigd. En ja, dat voel je in de portemonnee als de VS je grootste exportmarkt is.

Beperkte angst? Pure zelfoverschatting

15% van de werknemers vreest voor z’n baan. Klinkt laag, maar de domino-effecten zijn desastreus. Onzekerheid vreet aan investeringen, consumenten houden de hand op de knip. De ECB mag wel stoppen met rooskleurige praatjes; dit is een recept voor stagnatie.

De directe klap op de werkgelegenheid is inderdaad te overzien, MAAR de handelspolitieke mistbanken verhinderen zicht op serieuze groei. Wees eerlijk, ECB, dit is een tikkende tijdbom.

Consumptie als reddingsboei? Vergeet het maar.

De ECB droomt van een consumenten-geleide economie. Huishoudens zouden hun spaarpot moeten plunderen. Realiteit: de spaarquote schiet juist omhoog. Consumenten zijn niet gek; ze voelen de bui al hangen.

Zelfs intern knijpen de beleidsmakers ‘m. Notulen onthullen twijfel over de eigen groeivoorspellingen. De economische onzekerheid is hier om te blijven, en de eurozone kruipt hoogstens met 1% vooruit. Dat is geen groei, dat is overleven.

Slachtoffers en open deuren

Industrie, bouw en handel: daar huilen ze. Maar ook de dienstensector, inclusief de zogenaamd ongenaakbare financiële en IT-sector, is nerveus. Vooral Ierland en Nederland, met hun open economieën en Amerikaanse hoofdkantoren, lopen in de frontlinie. Slimme jongens, die onderzoekers, dat hadden we zelf al bedacht.

De ECB sust dat de directe effecten beheersbaar zijn, maar dat de indirecte gevolgen een drama kunnen worden. Duh. Zolang deze onzekerheid niet wordt aangepakt, blijft de eurozone een kaartenhuis. En kaartenhuizen, beste ECB, hebben de vervelende neiging om in te storten.